Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

MOMO Magazine | Kim Janssen playlist

Logo http://momomagazine.pageflow.io/momo-magazine-kim-janssen-playlist

Naar boven

Benieuwd waar Kim Janssen de inspiratie voor zijn orkestrale ballads vandaan haalt? Hij stelde voor ons een inpiratie-playlist samen met Cat Power, Sufjan Stevens, Bruce Springsteen & meer! 

Naar boven
Sluiten

Je kan dit nummer eindeloos luisteren en nog steeds de tekst en de structuur net niet vatten. Het voelt natuurlijk, eenvoudig en toch net niet grijpbaar. Het arrangement: de drums, de strijkers, het vrouwenkoor, ik was hier nooit opgekomen - prachtig. Zeker van invloed geweest op mijn eigen werk.

Naar boven
Sluiten

Vòòr The National was ik nog nooit dit soort songteksten tegengekomen. Beeldend, alledaags en tegelijkertijd meer droomachtig dan menig abstracte tekst. Het nummer is artistiek maar ook onweerstaanbaar pop, dit vind ik een zeldzame combinatie.

Naar boven
Sluiten

Wat een tijdloos nummer. De pure essentie. Die tokkel en die zang was al genoeg geweest, maar het is ook nog eens perfect gearrangeerd en opgenomen. Callahan zingt alsof hij de tekst dagdromend uit zijn mouw schudt, eerlijker kan niet. Het is een klein lied en toch voelt het alsof Callahan het bestaan vangt en samenvat.

Naar boven
Sluiten

Mark Kozelek, de singer/songwriter van RHP, kan als geen ander nostalgie overbrengen. Voordat ik dit nummer hoorde wist ik niet dat dit op deze manier mogelijk was.

Naar boven
Sluiten

Vòòr Sigur Ròs wist ik niet dat een nummer zo groot kon zijn. Het heeft de impact van filmmuziek, of van een bombastisch orkestraal stuk geconcentreerd in één refrein. Uitbundig schiet het tekort.

Naar boven
Sluiten

Op Letterman stond hij in een wit pak omringd door een band en 20 strijkers dit lied te croonen. De strijkers en etherische vrouwenkoren lijken uit een Sinatra ballad uit de jaren '50 te komen en zijn teksten voelen aan als een drugstrip. Bij Father John Misty heb ik het beeld van een soort washed up ster uit de jaren '60, die nu elke avond in Vegas zingt over drugs en liefde - fantastisch.

Naar boven
Sluiten

Sinds begin 2000 luister ik naar Stevens en word ik door hem beïnvloed. Zowel zijn grootse, orkestrale en elektronische arrangementen als door zijn teksten over alles: van seriemoordenaars tot snelwegen. Zijn laatste plaat, waar dit nummer op staat, is juist weer heel puur. Minder excentriek en extreem persoonlijk - pijnlijk mooi.

Naar boven
Sluiten

De sound van dit nummer, hoe de galmende gitaren samensmelten met de synths, saxofoons, pedalsteel en de zang - buitenaards mooi. Het heeft geen duidelijk couplet of refrein, het is net niet grijpbaar waardoor je hem jarenlang kan blijven opzetten en er niet moe van wordt. De verwijzingen naar dramatische ballads uit de jaren '80/begin jaren '90 maken het nostalgisch en tijdloos.

Naar boven
Sluiten

Dit is natuurlijk een klassieker. Één van mooiste liedjes ooit geschreven wat mij betreft. Hoe kan je zoveel zeggen over liefde, verlies, familie en ouder worden in zes coupletten?

Naar boven
Sluiten

De synths en gitaren glanzen als neonlicht, de drums en zang zijn hyperactief. Het lied lijkt van een afstand alleen felgekleurd, maar in de kern zit ook een tijdloos schema en een zanglijn vol melancholie. Het doet mij denken aan nachten in Bangkok en Singapore, vroeger. Het gebruik van synths heeft mij beïnvloed, net als het concept van een lied dat zowel poppy als gewichtig is, mét een lange houdbaarheid.

Naar boven
Naar boven

Naar boven

Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan
Sluiten

Overzicht

Scroll links
Hoofdstuk 1 INTRO

Kim janssen titelblad

Kimjanssen press2016 2 lowres
Hoofdstuk 2 Kim Janssen playlist

Cat power the greatest

The national groot

Bill sometimes i wish we were an eagle album cover

Red house painters
Hoofdstuk 3 Meer MOMO

Foto kim credits isolde woudstra
Scroll rechts