Melding

Dit multimediaverhaal bevat video- en geluidsfragmenten. Zet het geluid aan.

Gebruik het muiswiel of de pijltjestoetsen om tussen pagina's te navigeren.

Swipe om tussen pagina's te navigeren.

Hier gaan we

MOMO Magazine | Stacii Samidin

Logo http://momomagazine.pageflow.io/momo-magazine-stacii-samidin

Naar boven

Naar boven

STACII SAMIDIN | SOCIETIES

Volledig scherm

Samidin is een rising star in de fotografie en won met bovenstaande foto onlangs de Rotterdamse fotocompetitie De Kracht van Rotterdam. Naast de expositie geeft Samidin tijdens Motel Mozaique 2017 als gids ook een rondleiding door de stad.

In Societies, zijn levenswerk, focust Samidin zich voornamelijk op groepsidentiteiten en de individuele verhalen erachter. Met deze fotoreeks laat Stacii het publiek kennismaken met realistische beelden van verborgen werelden binnen onze samenleving, het vermeende stereotype voorbij. Wij spraken hem over Rotterdam, zijn beweegredenen en de ontwikkeling in zijn fotografie.


Sluiten
Naar boven

STACII OVER SOCIETIES

Hard zacht
Volledig scherm

"Het leven dat je ziet in mijn fotografie is eigenlijk het moment en de situatie waar ik op dat moment ben. Die ene seconde van mijn realiteit. En dat het sociaalmaatschappelijk is, zegt eigenlijk heel veel over mijn manier van leven" 


Een deel van jouw werk toont een zachtheid die
het stereotype voorbij gaat, maar je toont ook een hardheid die je juist bij die werelden zou verwachten: wapens, drugs, tatoeages...
“Die harde kant laat ik zien, omdat alles wat ik doe realiteit is. Dat het niet gespeeld is, of iets waar ik voorbij loop. Anders dan anderen maak ik levenswerk, waarbij leven en dood ook centraal staat. Dat ik bepaalde risico’s voor alle werelden neem. Vandaar dat ik wel altijd één harder beeld kies, want dat is er ook. Daar ga ik niet omheen. Ik ga het niet benadrukken, maar het hoort er wel bij.  Dat is net als ik de opdracht krijg om een groep oma’s te fotograferen, dan hoort er ook een naaimachine bij. Eigenlijk laat ik zien dat iedereen hetzelfde is, alleen in een ander soort wereld. We hebben allemaal dezelfde tijd van 24 uur waarin wij leven en die 24 uur vullen wij allemaal hetzelfde in, want we moeten allemaal slapen, opstaan, werken en eten.”  

Waarom vind je het belangrijk om de 'Societies' op die manier te tonen?
“Eigenlijk gaat al mijn fotografie over mijzelf. Er is elke keer een moment of een situatie in mijn leven die in het beeld weerspiegelt. Dus waarom ik iets belangrijk vind, dat kan ik moeilijk zeggen. Wat ik wil laten zien, is dat het belangrijk is dat we het nú laten zien, dat wij bewust worden van het leven in het nu. Dat het niet gaat om toekomst of verleden, maar over nu: realiteit. Het gebied waarin wij nu leven. Dat vind ik zo belangrijk. Dus het leven dat je ziet in mijn fotografie is eigenlijk het moment en de situatie waar ik op dat moment ben. Die ene seconde van mijn realiteit. En dat dat sociaal-maatschappelijk is, zegt eigenlijk heel veel over mijn manier van leven, maar er zit geen grotere doelstelling achter. Ik wil nu de realiteit laten zien. En dat dat voorbij het vermeende stereotype beeld gaat, gaat automatisch.”

Eigenlijk toon je met je fotowerk ook aan dat de realiteit verder gaat dan stereotypen.
“Zeker, 100%, dat is de wereld binnen de wereld van het hedendaagse. De wereld van het hedendaagse is het beeld van het stereotype. De wereld daarbinnen, dat is een heel andere wereld."

Hard zacht
Sluiten
Naar boven

WORLDWIDE SOCIETIES

Werelden
Volledig scherm

"De ene keer zit ik in een sloppenwijk, dan in Los Angeles en vervolgens in Shanghai. Dat zijn drie hele grote verschillende werelden, maar de mensen doen precies hetzelfde."


Je bent 'Societies’ in Rotterdam begonnen, maar je hebt het uitgebreid naar verschillende landen. Zag je veel verschillen?
“Ja, elke vorm was anders. De ene kwam harder binnen dan de ander. Elke keer als ik een reis maakte, werd het eigenlijk alleen maar intimiderender, maar wel op een positieve manier. Ik werd steeds bewuster van alles om me heen, steeds wakkerder. Het belangrijkste is, dat ze geen verschil maakten in menszijn. Als iemand in de ochtend iets anders doet dan zijn brood smeren, dan kan ik dat precies hetzelfde zien. Het is gewoon supermooi om te zien. De ene keer zit ik in een sloppenwijk, dan in Los Angeles en vervolgens in Shanghai. Dat zijn drie hele grote verschillende werelden, maar de mensen doen precies hetzelfde. Dat heeft Afrika mij geleerd, hoe mooi de wereld kan zijn. En zo zie ik het leven ook nu. In plaats van de hele tijd het criminele en geweld van die werelden te benadrukken.”

Wat heb je precies in Afrika geleerd?
“In Afrika heb ik voor het eerst een mens gezien die mij kon aankijken op een eerlijke en oprechte manier. Zij hebben mij op die manier zo bewust veranderd, ik was geraakt door die oprechtheid. Een jongen zei tegen mij: “Je moet eens kijken hoe mooi de wereld kán zijn”, alleen die zin heeft zoveel impact op mij gehad. Voor mij heeft dat voor een bepaalde bewustwording gezorgd, waardoor alles is omgeklapt.”

Je moet eens kijken hoe mooi de wereld kan zijn.
“Ja, alleen door dat ‘kán’. Dat heeft veel betekenis gehad. Die betekenis is ook een verschuiving in mijn werk geweest, in het begin lag de nadruk op criminele activiteiten en bandana’s. Eigenlijk benadrukte ik heel erg het stereotype in mijn foto’s. Dat is door mijn reizen steeds meer gaan verschuiven naar mensen en identiteit, wat eerst echt een behoefte was, werd nu heel erg interesse. Dat is verschoven naar mensen, identiteit en het nu. En dat komt door Afrika, doordat ik ben gaan kijken hoe mooi de wereld kan zijn.”

Nu is de balans en de verschuiving in je werk ook duidelijker, je hebt later pas de zachtere kant opgezocht.
“Ja, de zachtere kant, dat zijn de recente foto’s. Met die zachtere kant wil ik laten zien dat elk mens een mens is. Ongeacht afkomst, cultuur of stereotiep beeld dat we over een bepaalde groep hebben opgebouwd. Het publiek heeft nog nooit mijn totale werk kunnen zien, omdat ik nooit echt de mogelijkheid heb gehad om echt alles te laten zien. Ik wil het niet zomaar ergens hangen in een vervallen iets of kraakpandje omdat ik respect wil tonen naar het onderwerp dat ik heb gefotografeerd. Ik wil het niet zomaar ergens ophangen zodat het hangt. kan ik dat in mijn solotentoonstelling laten zien.“

Werelden
Sluiten
Naar boven

STACII OVER ROTTERDAM

Interview beeld
Volledig scherm

"Rotterdam is echt mijn hart en mijn vriend, ik zie de stad ook als een mens met wie ik samen leef.”


Wat vind jij eigenlijk het mooiste stukje van Rotterdam?
“Eigenlijk is het heel moeilijk om een stukje aan te wijzen in Rotterdam. Ik ben geboren en getogen in Rotterdam. Rotterdam is echt mijn hart en mijn vriend, ik zie de stad ook als een mens met wie ik samen leef. Het is dus heel moeilijk om echt een gedeelte aan te wijzen. Maar het mooiste tja, gedeelten die voor mij veel karakter hebben, zijn Feyenoord, de West-Kruiskade en een stukje van het Oude Noorden. Het liefste loop ik gewoon door elke straat, vooral door de drukke straten de West-Kruiskade, de Nieuwe Binnenweg. Maar in Rotterdam-Oost ben ik geboren en getogen en dat stuk heeft voor mij ook veel betekenis.”

Waarom hebben de West-Kruiskade en Feyenoord zo veel karakter voor jou?
“Dat komt door het wereldbeeld dat je daar altijd tegenkomt. Het is altijd heel internationaal, heel veel karakters, heel veel mensen. Het is bijna te mooi, alsof het niet Rotterdam is op dat moment, maar het is Rotterdam wel. Daarom ben ik er trots op!”

Bedoel je dan dat het iets werelds heeft, of...?
“Ja, je ziet daar echt werelden binnen de wereld van het hedendaagse. Dus, werelden die normaal niet als Rotterdam worden omschreven. Geen Erasmusbrug, Euromast, of culturele ontwikkelingen, maar juist een gedeelte waar we vaak voorbij lopen. Dat is het gedeelte dat mij heel erg aantrekt, dat voor mij heel veel charme heeft. Dat vind ik mooi.” 

Dat komt natuurlijk ook heel erg terug in jouw fotografie.
“Ja, dat ga ik ook tijdens Motel Mozaïque laten zien.”

Interview beeld
Sluiten
Naar boven

SOCIETIES OP MOTEL MOZAÏQUE

Menselijkheid
Volledig scherm

"Met mijn tentoonstelling wil ik drie werelden met elkaar verbinden: mijzelf, het onderwerp dat ik heb gefotografeerd en de mensen die de tentoonstelling bezoeken. Daarmee wil ik één nieuwe wereld creëren die eerlijk en oprecht is."


Tijdens Motel ga je een deel van je levenswerk ‘Societies’ laten zien. Hoe ga je selecteren uit alle verschillende beelden uit verschillende steden?
“Eigenlijk wil ik heel veel landschappen laten zien. Geen letterlijke landschappen, maar groepen mensen en identiteiten die samen een wereld creëren. Uit verschillende werelddelen, die toch allemaal hetzelfde vertellen: dat wij allemaal mensen zijn. Dat ik werelden laat zien de verder weg zijn van de wereld die mensen kennen, maar op die plek juist bij elkaar komen. Dus eigenlijk hoop ik een selectie van beelden te maken die drie werelden met elkaar gaat verbinden: de ene wereld ben ikzelf, de tweede wereld is het onderwerp dat ik heb gefotografeerd en de derde wereld zijn de mensen die de tentoonstelling bezoeken. Daarmee wil ik één nieuwe wereld creëren die eerlijk en oprecht is.  Zodat iedereen die daar komt ook een eerlijk en oprecht antwoord kan geven op de wereld van nu: ‘Societies’.”

Op Motel Mozaïque laat je dus eigenlijk ook die verschuiving zien die zowel in jouw werk als in jouw leven heeft plaatsgevonden?
“Ja, en veel meer dan ik normaal kan doen, omdat ik nu de kans krijg om een solotentoonstelling neer te zetten!”

En niet alleen een solotentoonstelling, je gaat het ook aanvullen met een gidsentocht en een randprogramma met performances, kan je uitleggen wat we daar van kunnen verwachten?
“Eigenlijk is dat een verlengde van mijn fotografie. Waarbij alle zintuigen worden geprikkeld om mee te leven in die wereld waarin ik die tijden heb geleefd en doorheen ben gelopen. Want alleen met fotografie, ja, dat is beeld dat een bepaald gevoel bij je opwekt. Maar nog niet het totale pakket van zintuigen. En dat kan nu wel, met een tour waarbij ik je meeneem, een ex-bendelid die gaat spreken, M. die met woordkunst mijn fotografie gaat verlengen, en heel de lifestyle community die ik in Rotterdam beleef zal met Chipsocial ook op die plek performen. Dat is voor mij een hele grote kans. Dan laten we ook zien dat deze generatie geen tussengeneratie is, dat dit ook een generatie is van ambacht en het nu.”

Menselijkheid
Sluiten
Naar boven
Naar boven
Scroll om door te gaan
Swipe om door te gaan
Sluiten

Overzicht

Scroll links
Hoofdstuk 1 Stacii Samidin | Societies

Titelblad stacii

Stacii samidin x de kracht van rotterdam 2016 web

Stacii samidin x de kracht van rotterdam 2016 web
Hoofdstuk 2 Societies

X bengbeng 2015
Hoofdstuk 3 Worldwide Societies

X stacii samidin   the netherlands  yashica 635 6x6 film   societies africa 2016   006 pageflow
Hoofdstuk 4 Rotterdam

X 6x6
Hoofdstuk 5 Stacii op Motel Mozaïque

Stacii samidin x de kracht van rotterdam 2016 web
Hoofdstuk 6

6x6
Scroll rechts